Κατανάλωση. Σαν ποτήρι που γουλιά γουλιά αδιάζει. Μια ψυχή, γιατί ως ψυχή με αντιμετωπίζω, γιατί με αγαπώ. Εκείνη έμαθε να αισθάνεται. Δεν υπάρχει διαχωρισμός, ούτε κατηγορίες εδώ. Μονάχα αισθάνεται. Τότε, σου λείπουν άνθρωποι. Δεν είναι δικοί σου. Δεν σε πονάνε. Δεν σε αγαπάνε. Μα συνεχίζουν να σου λείπουν. Είσαι μακριά τους. Και η ψυχή τους αναζητά. Καμια φορά. [...]

Λεύκωμα & Ιδέες, στις 01/01/10.

Δεν θα γράψεις ποτέ κάτι σωστό. Αν γράψεις κάτι που θα φανεί σωστό είναι γιατί απλά συμπίπτει με γούστα πολλών ανθρώπων. Συμπέρασμα; Πες ότι έχεις να πεις, σε άλλους θα αρέσεις σε άλλους όχι. Είναι μέσα στους κανόνες της φύσης. Ακόμα και αν χάσεις. Δεν ξέρω αν αγαπάς, αν είσαι ερωτευμένος είτε καν πως λέγεται το συναίσθημα που νιώθεις. Απλά νιώθεις. Άλλοτε περισσότερα, άλλοτε λιγότερα. Όταν νιώσεις [...]

Λεύκωμα & Ιδέες, στις 29/12/09.

Όλη η ζωή είναι μερικές μέρες. Δεν κάνω λάθος. Είναι μερικές στιγμές. Δεν μπορώ να κάνω λάθος. Και οι ωραίες στιγμές ήταν λιγο πιο παλιά. Όταν δεν είχαμε κριτήρια, ούτε νόμους. Ήταν όταν δεν ζούσαμε στον κόσμο, του απόκοσμου. [...]

Λεύκωμα & Ιδέες, στις 22/12/09.

Μια φορά και έναν καιρό, σε ένα μακρινό νησάκι υπήρχε ενα γλυκό παιδί ο Μανώλης. Ο Μανώλης απο μιρκός αγαπούσε να μιλάει πολύ και να γελάει πολύ. Ένιωθε μόνος συχνά βέβαια και αυτό τον προβλημάτιζε. Θεωρούσε πως τελικά η ζωή δεν είναι και τόσο όμορφη για όλους. Αρκετά βράδια έκανε αυτό που αγαπούσε πιο πολύ. [...]

Λεύκωμα & Ιδέες, στις 15/12/09.

Άκουσε με λίγο. Ήμουν παιδάκι και εγώ. Έτρεχα στα δρομάκια, γελούσα με χαζά και στενοκέφαλα μικρά πραγματάκια. Έκανα στιχάκια και τα έγραφα σε πολύχρωμα χαρτάκια. Ζωγράφιζα εσένα, τα ονόματα μας και στα έστελνα κρυφά με σαΐτες και ραβασάκια. Και μετά κάποιος τα χάλασε όλα αυτά. Αλέξανδρος Φίλος.

Λεύκωμα & Ιδέες, στις 11/12/09.

Στον τρελό κόσμο των ονείρων άνοιξα την πορτούλα εκείνη που μου είχες δείξει προχθές στο στενάκι που σε είχα από το χέρι τραβήξει μαζί να περπατήσουμε στην άκυρη βόλτα που είχαμε μαζί συμφωνήσει να πάμε. Ένιωσα ένα ρίγος και τότε άρχισες να κλαις δυνατά με τόλμη και εγώ σε αγκάλιασα γιατί φοβόμουν μην χαθείς από [...]

Λεύκωμα & Ιδέες, στις 29/11/09.

Είσαι μικρή. Είσαι όμορφη, χωρίς να είσαι απαραίτητα για όλους όμορφη. Είσαι ακριβώς μπροστά μου χιλες μιά φορές κάθε μέρα. Σε διαισθάνομαι σαν να ψιθυρίζεις μέσα μου που βρίσκεσαι. Λαχταρώ κάθε τι δικό σου. Την ανάσα σου, απόλυτη, αυταρχική σε μουδιάζει σε μηδενίζει μακριά της. Την θέλω. Θέλω κάθε σου ελλάτωμα να με χτυπάει σαν αγνό παιδί στην τεμαχισμένη [...]

Λεύκωμα & Ιδέες, στις 21/11/09.

Σταμάτα για λίγο φίλε μου. Νιώσε ήρεμος. Είσαι ήρεμος τώρα. Διάβαζε κάθε πρόταση αργά. Άκου μια ιδέα, λίγο γραφική. Να… σήμερα ζεις, αύριο δεν ζεις. Αυτό πρέπει να σε αγχώσει, πάντα θετικά. Όμορφα. Σκέψου ένα πρόσωπο που θες πολύ. Αλήθεια σκέψου το. Ωραία. Υπάρχει τρόπος να καταφέρεις το πιο παράλογο θέλημα σου. Ξανασκέψου το πρόσωπο τώρα. Τώρα έχεις τρελάθεί. Βάλε [...]

Λεύκωμα & Ιδέες, στις 17/11/09.

Να κοίτα.. Έχω διο μάτια και με αυτά σε κοιτώ, σε παρατηρώ. Η φαντασία εξαπλώνετε. Δύο αντικρουόμενες καταστάσεις. Η μία λέγεται συναίσθημα… μανία. Απλοϊκά για μένα λέγεται Ανάγκη. Να κοίτα… Δύο βλέμματα τυχαίνει να ταυτίζονται. Αν τύχει να έρθουν κοντά τα χείλι τότε τα βλέμματα αρρωσταίνουν γλυκά… σχεδόν ποιητικά. Μια τέτοια ανάγκη έχω. Μα κοιτα σου λέω. Βασικά κοίτα λίγο πιο δίπλα. [...]

Λεύκωμα & Ιδέες, στις 04/11/09.